BLEACH

ความเป็นมาอันมืดมนยิ่งกว่า...เมอร์ลินชิดซ้ายเมื่อเจอมังงะ

ถึงจะซื้อช้าไปหน่อย แต่ก็ซื้อมาแล้ว ฮ๋าๆๆ

ออกมาทำไม วันที่เงินเดือนตรูยังไม่ออก

สำนักพิมพ์ควรพิจารณาตัวเองนะยะ ทำให้คนอ่านรู้สึกปวดใจขั้นรุนแรงที่เห็นแต่ซื้อไม่ได้

ไอ่ครั้นจะไปเช่าอ่านก็แบบว่า ก็จะซื้ออยู่แล้วจะเช่าอีกทำไม

กรรมของกรรม(ของตรูอีกที)

ในระหว่างนั้นก็ได้ทำการจัดห้องไปด้วย(อ่านการ์ตูนไปด้วย มันเลยไม่เสร็จซักที)

ก็ได้ไปเจอหนังสือเก่าเก็บเรื่องนี้

เห็นแล้วสลดใจ "ความเป็นมาอันมืดมน"

ใครที่เคยอ่านทั้งเมอร์ลินเล่มนี้และรีบอร์น+บลีชจะเข้าใจทันทีว่า ไอ้มืดมนแบบเมอร์ลินน่ะมันยังเด็กๆเว้ยเฮ้ยยย

เข้าใจเลยว่าทำไมพวกฝรั่งเค้าถึงมาอ่านมังงะญี่ปุ่นกันมาก

เพราะจริงๆแล้วความเลวร้ายที่ว่ากันในนิยายฝั่งโน้นนั้น มันผิวเผินมากๆเมื่อเทียบกับในมังงะฝั่งญี่ปุ่น

เรียกได้ว่าฝั่งเราชนะใส กินใจขาดรอย

(ควรจะดีใจมั้ยเรา)

ไม่ได้บอกว่าไอ้ความที่มันดาร์คกว่านี่จะทำให้ผลงานมันดีกว่านะจ๊ะ

แต่ว่าในยุคนี้น่ะน๊า... ความสด(อารมณ์ดิบๆ)มันจะเข้าถึงคนอ่าน คนดูได้มากกว่า อย่ามาละครให้มาก นิยายให้มาก ยัดเยียดอารมณ์ดราม่าเกินเหตุ ตลกเกินเหตุ ดูแล้วเซ็ง บางทีมุขก็สูงไป การเมืองไป กวีไป คนสมัยนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีเวลามากพอที่จะรอทำความเข้าใจ พวกที่เรียกตัวเองว่าวรรณกรรมมันเลยดูด้อยไปเมื่อเทียบกับมังงะที่เข้าถึงได้ง่ายกว่าล่ะมั้ง

อ่า...ยังไงซะก็เข้าข้างมังงะอยู่ดีเรา

ความจริงแล้วมันเอามาเทียบกันไม่ได้เลยนะระหว่างสองอย่างนี้ เหมือนเอาน้ำปลามาเทียบกะซอสถั่วเหลือง คือเป็นเครื่องปรุงแบบน้ำเหมือนกัน แต่จริงๆแล้วไม่มีอะไรที่เอามาเทียบกันได้เลย

เพียงแต่ว่า ตัวเองรู้สึก ว่านี่มันเป็นยุคทองของมังงะญี่ปุ่นเท่านั้นเอง

เวลาอ่านการ์ตูน ถึงมุขมันจะเวอร์แต่ทำไมเราไม่ด่ามันเหมือนด่านิยายหรือด่าหนัง ด่าละครครับพี่น้อง

บางทีการ์ตูนก็เล่นอะไรเนียนๆกลบเกลื่อนไปซะหยังงั้น ตกตึกไม่ยักกะตาย หายใจเป็นไอพ่น ถูกปล้นแต่ดันได้รับมรดกร้อยล้าน หน้าบานแต่แฟนแหล่ม

ทำไมเราไม่ด่ามัน

คงเพราะเรารักที่จะให้มันเป็นอย่างนั้นล่ะมั้ง

มันเป็นธรรมชาติของการ์ตูนที่เรายอมรับได้ แต่ในส่วนที่ลึกกซึ้งกินใจเหลือเกินมันมีอิทธิพลมากกว่า

หรือถ้าคิดอีกที คงเพราะคนเขียนเค้าเก่งมากที่ทำให้เราเคลิ้มตามมันได้

ที่บอกว่ามืดมนยิ่งกว่าก็คือ ทั้งสามเล่มนี้ค่ะทุกท่าน

ดาร์คได้ใจมากๆ

เล่มแรกคือบลีช

เห็นปกตอนแรกนึกว่าแผ่นหลังของท่าน อุคิทาเกะ ที่ไหนได้ เป็นพี่ม้าเต่อชินจิไปซะงั้น นอยอยู่นานมากกว่าจะทำใจให้อ่านต่อได้ ขอบอกกกกก

เล่มนี้เราจะได้เห็นความเป็นมาอันแสนจะมืดมนของ ตรื้ดๆ หวยงวดนี้ออกที่ ...ท่านไอเซ็น ท่านคิสึเกะ และเหล่า"ไวเซิร์ด" (แถมมายูรินิดนึง)

ชอบฉากที่คิสึเกะชวนมายูริให้ออกมาจากคุกเพื่อมาเป็นผู้ช่วยกองวิทยาการมากค่ะพี่น้อง มายูริน่ะไม่ยอมมาเป็นคนใต้บัญชาของคิสึเกะ แต่ก็ถูกประโยคเด็ดล่อใจเข้าจนได้ ประโยคแห่งเล่ม 36 นั้นคือ

"ใช่สิครับ มันก็ไม่เลวไม่ใช่เหรอ คุณน่ะเป็นรองก็แค่ข้า นั่นก็คือ"

สบตาคมๆ 1 ที

"ถ้าข้าตายซักคน ทุกอย่างก็จะเป็นไปตามที่คุณต้องการไง"

อร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

และเล่มนี้เราก็ได้เห็นอดีตอันแสนจะน่าร๊ากกก น่ากิน ของท่านเบียะ สมันยังละอ่อน ยังดูลิงๆอยู่เลย

เหงื่อโทรมกาย อร๊างงงงง

แต่ถึงจะละอ่อน ด้วยความเป็นท่านชาย มาดก็เลยเก๊กมากๆถูกตู้มๆหนีบหัวก็ยังเมิน

ไม่ให้ชั้นคิดวายกะท่านได้ไง กรี๊ดดดด

ส่วนสองเล่มนี้

ไม่ต้องบรรยาความมืดมนครับพี่น้อง ยอมรับเลยว่าตอนแรกอ่านเรื่องนี้แบบขำๆ แต่พออ่านไปๆขำไม่ออก

มันช่างดาร์ค มั๊กๆ

ไอ้ที่ว่าวงการมาเฟียในเรื่องนั้น เป็นมาเฟียจริงๆ ถึงจะความโหดจะถูกกลบด้วยมุขตลกไปมั่งแต่ยังคงความดาร์คไว้อย่าง...เจ็บปวด

เป็นเรื่องแบบที่ว่า ทุกเรื่องย่อมมีที่มา และมันเป็น"ความเป็นมาอันมืดมน"(กว่า)อีกด้วย

อ่า...อยากรู้ต้องลองเอง แต่ถ้าติดแล้วอย่ามาว่ากัน ขอเตือนไว้ก่อน โดยเฉพาะสาววาย ฮ่าๆ เพราะมันทั้งน่ารัก น่ากิน และถ้าจะคิดให้มันวายมันก็วายมากๆๆๆๆๆๆๆ

ความมืดมนที่สุดของเรื่องนี้(นับถึงเล่ม 20)ขอยกให้ท่านมุคุโร่

คนที่ได้พลังมาด้วยการเป็นเหยื่อทดลองทางวิทยาศาสตร์ของแก๊ง(แต่พลังที่ได้ไหงออกแนวไสยศาสตร์นะพี่น้อง)

แล้วที่แก๊งของพี่ท่านต้องทำอย่างนี้กับลูกหลานเด็กๆเล็กๆเนี่ยก็เพราะถูกสภาวะแวดล้อมบีบบังคับให้หาอาวุธใหม่เพื่อเอาชีวิตรอด มันเป็นอะไรที่มาเฟียจริงๆ ความโหดร้ายมันไม่ได้จบแค่การฆ่ากันหรือการดำรงอยู่(หรืออีแค่หาเมีย หาทายาทแบบฮาไปวันๆให้ได้แบบบางเรื่อง ในสื่อบางประเภท) แต่มันได้ส่งผลกระทบไปยังอีกหลายๆคน ทั้งที่เรารู้...หรือไม่รู้ก็ตาม

เราสัมผัสได้ถึงความมีชีวิตของตัวละคร ถึงแม้มันจะขยับไม่ได้

เราคล้อยตาม

เราอิ่มเอม

มันเป็นความละเอียดอ่อนทางความคิดที่เราไม่เคยจะหยุดชอบ หยุดค้นหา และไม่เคยแม้แต่จะเมินหน้าหนี

เป็นกวีในความดิบ เถื่อน

เป็นความแตกต่างระหว่างผลงานที่ทำส่งๆไปและผลงานที่ทำด้วยใจของผู้ผลิต

เพราะฉะนั้น ไม่ต้องข้องใจไปหรอกนะคะว่าทำไมการ์ตูนมันดีกว่า

ขออีกเรื่อง ขอติกรรมการของ The Star หน่อยนะคะ

เมื่อคืน(วันอาทิตย์ที่ 5 เมษา 2552)ได้ยินหนึ่งในแก๊งผู้ให้คะแนนของ The Star พูดอะไรบางอย่าง ไม่ได้หันไปดูในTVหรอกนะ

แต่ว่ามันจี๊ดอะ

บอกประมาณว่า

ให้พวกที่ไปเห่อของนอกแบบเกาหลี ญี่ปุ่นน่ะ หันกลับมาดูของไทยมั่ง เราก็พยายามในแบบของเรา ทำไมไม่สนับสนุนกันเพื่อที่จะได้เจริญ จะได้เป็นกำลังใจให้มันพัฒนาไปมากกว่านี้

ก็นะ... นี่ก็แค่แสดงความเห็นนะคะ ถ้าที่คุณทำมันพยายามมากพอ ซักวันเค้าคงหันกลับมาดูค่ะ(เหมือนที่กระแสความนิยมไหลจากญี่ปุ่นไปเกาหลี ทั้งที่เมื่อก่อนเกาหลีน่ะเห่ยสุดเห่ย เพราะเราเห็นไง ว่ามันดี) ทุกวันนี้ก็ทำอยู่ ก็มีคนดูไม่ใช่เหรอ ไม่ใช่ว่าเราไปดูแต่ของบ้านอื่นแล้วลืมโคตรเหง้าของตัวเองซะเมื่อไหร่ หรือจะต้องได้เรตติ้งแบบกระจุยกระจายได้ออกเทปทุกคนที่เข้ารอบ คนซื้อเทปเหมือนซื้อข้าวกิน

อย่าโทษคนอื่น ทำดีเดี๋ยวก็มีคนเห็น

เพราะที่เราเห็นว่าเกาหลีญี่ปุ่นดี มันก็เพราะเค้าพยายาม "พยายามมากกว่าที่คุณพยายามไง" คิดว่าพวกSM TOWN เต้นเก่งมาตั้งแต่เกิดเหรอ(อันนี้ไม้ได้กะเข้าข้างเลยนะ เพราะตัวเองก็ไม่ได้อะไรกะเกาหลีซักเท่าไหร่) หรือพวกไอดอลญี่ปุ่นไม่ต้องทำอะไรก็ดังได้เพราะหน้าตาดี (ซึ่งจริงๆแล้วมันยากมากที่จะดัง ที่ญี่ปุ่นศิลปินสลับกันออกเทปกันแบบรายวันเลยนะ คนที่ดังได้นี่ต้องถือว่าเจ๋งมากจริงๆ)

เพราะงั้น"อย่าดูถูกวิจารณญาณของคนอื่น"มั่วๆค่ะ